بعد از عمل!

کیک تولد بیارین

بیار بیار ، کیکو بیار

شمعهارو رو کیک بگذاری

بذار بذار شمعو بذار....

HAPPY BIRTHDAY

NASRIN

نسرین جون تولدت مبارک...

تو همیشه از وفاداران خاندان چویی بودی و هستی...

اینجانب به نمایندگی از طرف همه  این میلاد خجسته را به شما و 

 اهالی از نسل آدمیزاد تبریک و تهنیت می فرمایم.

...

( هی شمردم دیدم ۲ نفر کم هستن... خودم و خودت یادم رفته بود!!!)

این بچه ها می گن که چون تولد توئه و یک روز در ساله...پس امروز روز توئه....

باید کادو بدی!!!

  به پیوست خاطره ای از نسرین می نویسم...

برداشت اول - سکانس ۳ نفره

-:« اصلا از آدمیزاد بیزارم !»

الناز :« خودت چی هستی؟»

-:« فرشته !»

الناز :« خوب منم که گربه ام .»

نسرین :« مرسی!!!»

*****************

برداشت دوم - چند روز بعد - بازم همون ۳ نفر

-:« اصلا از آدمیزاد بیزارم !»

الناز :« خب من که گربه بودم!»

نسرین :« ظاهرا تنها آدمیزاد اینجا منم !!!»

 ****************

لازم به ذکر است

این خاطره کلا مربوط به ۱۵/۱۲/۸۵ بوده...یعنی ۲ ماه قبل از افتتاح این دکه...

و بعد از آن تاریخ رسما اعلام گردید که هر گونه استفاده از این عبارت که مختص

 معصوم خانم خدابیامرز ( دختر دایی مادر بزرگم )

بود  با ذکر منبع بالامانع و منوط به مجوز شفاهی از نماینده آن مرحومه ( خودم اینا )

بوده می شده است...

هرگونه کپی پیگرد غیر قانونی داشته و از لحاظ شرعی مشکلی ندارد! 

التوفیق

امروز نمی خوام خاطراتم رو ادامه بدم بلکه ...

الان تو دانشگاهم از صبح ساعت ۷:۴۵ دقیقه اومدیم دانشگاه دنبال کارهای کارآموزی و نامه نگاری های مربوط به اون که بعد بریم کرج !

الان که ساعت ۱۱:۳۵ دقیقه است یک نفر پیدا شده که  نامه ها رو تایپ کنه  آخه می دونید

منشی گروه رفته مرخصی مدیر گروه هم ایران تشریف ندارن پس بقیه هم کاری انجام نمیدن !

از صبح من و شاپرک بین ساختمون آموزش مدیریت و گروه زراعت در حال رفت و آمد یا در واقع پاس خوردنیم تا بالاخره رئیس دانشگاه دستور دادن منشی آموزش کارمون رو انجام بدن  دوباره اومدیم آموزش خانم منشی تشریف بردن مرخصی ساعتی  دوباره می ریم مدیریت و اینبار مستقیم به طرف اتاق رئیس دانشگاه حمله کردم ایشون تماس گرفتن آموزش  قرار شد ما نیم ساعت منتظر شیم ایشون تشریف بیارن .بعد از نیم ساعت دوباره حمله به سمت اتاق رئیس  ایشون جلسه دارن!ما چند دقیقه دیر رسیدیم

ای بگم چی کار نشی شاپرک که هرچی می کشم از توه

من قرار بود دوباره برم اتاق رئیس(قبل از نیم ساعت کذایی)ایشون نذاشت

الان هم منتظرم نیم ساعت بعدی به پایان برسه بریم ببینیم خانم منشی گروه نامه ما رو تایپ می کنن یا نه  

من و شاپرک که امروز به شدت تکریم شدیم  

....

دیگه نمیدونم چه جوری ادامش بدم  آخه من خاطراتم رو یادداشت نکردم.پس با ادامه دادنش خاطرات پس و پیش میشن  اشکالی که نداره؟

نمی دونم از کجا شروع کنم

گمونم ماه رمضون (رمضان!)خوب باشه

تو ماه مبارک رمضان افطاری و سحری رو تو خوابگاه می اوردن! ما هم که گرسنه تا از دانشگاه می رسیدیم می پریدیم تو آشپزخونه با قابلمه می پریدیم محلی که شام میدادن  بعضی وقتا هم دیر می رسیدیم ماشین غذا رفته بود  بعد ما به سرعت می پریدیم تو اون خوابگاه غذامون رو می گرفتیم

یادش بخیر

صبح ساعت ۳:۳۰ـ۳ سحری می اوردن ! اذان ساعت ۵ ـ۴:۳۰ بود (گمونم)  سحری گرفتن سخت ترین کار بود ! ما نوبتی کرده بودیم هر روز افطاری یا سحری گرفتن نوبت یکی بود.بعد اون سفره رو پهن می کرد بشقابها رو میذاشت چایی میذاشت بعد بقیه رو بیدار می کرد

کلی ماه رمضون به هممون خوش گذشت

یادش بخیر

الان دیگه وقت ندارم باز هم بگم مثلا از اون یک شبی که خواب موندیم  یا از اون مراسم احیایی که تا سحر تو دانشگاه بودیم  

دوباره بر میگردم

اینبار از سر کلاسها و گردش و تفریح می گم

خوب نمی خوام با مشکلات حوصله ی شما رو سر ببرم. اگه بانو چویی اینجا بود می گفت الناز جون تو هر چی هم بگی ما حوصلمون سر نمی ره  قربونش برم خیلی خوش صحبته؟؟؟  

در شهر با خبر شدم که بابا رحمان با لباس مبدل یه سری به جوخه می زنن و کلی مردم رو سره کار میزارن اما اشکالی نداره اون به هر شکلی هم که وارد بشه ما از سه کیلومتری از قد بلندش تشخیصش می دیم!!!!!!؟؟؟؟؟؟ بابا جون اینقدر ۰۰۷ نباش از نظر ما اشکالی نداره حتی اشخاص متآهل؟؟؟ هم می تونن بیان جوخه(برای اطلاع جوونا می نویسم که ۰۰۷ علامت جیمز باند می باشد)

و اما تابستون و مشکلات تابستانی :

تمام مهمونی ها و عروسی های جمع شده ی قبلی اتفاق خواهد افتاد البته به غیر از عروسی یانگوم و افسر مین جانگو (اسپل دقیق اسمشو بلد نیستم اگه شما فهمیدین به من هم بگین)

خوب مطلب مهمی که می خوام براتون بنویسم این است که زمین بد جوری داغ است در خیابان که به شوق دانشگاه قدم می زنم پاهایم حتی در پا تابه هم آتش می گیرد نمی دونی خواهر می میری از گرما

در همین حالت خرفت گونه راه می رفتم که ییهو یک برادر خوش تیپ و کمی هم اهل دل به ما متلکی گفت دال بر ابن مطلب که خواهر می خواهی بادت بزنم ؟من هم از گرما هلاک شده سرش غریدم (برو ننه تو باد بزن ) حالا اگه شخص خاصی پیشم بود می گفت خاک بر سرت تو این قحطی نعمت کفر نعمت نکن

ولی من طبق عادت همیشه به بخت خودم لگد محکم و گاو گونه ای زدم البته این فقط در مورد من تنها صدق می کنه ها یه وقت فکر نکنین بانو چویی یا بهار یا شاپرک یا جمانه یا .... این طورین ها

خوب خیلی پراکنده براتون نوشتم چون خیلی دیر به دیر بهتون سر می زنم  باید ببخشید ولی قول می دم دفه ی بعدی ما جرای لگد زدن ها مو از اولش براتون بگم درست مثل یانگوم جون که خاطرات دانشگاه قبول شدنشو از سیر تا پیاز تعریف میکنه

چندی پیش ، نزدیک سحرگاه ، رویایی دیدندی که تعبیر آن

 در اندک زمانی بر ما روشن گشتندی...

خواب دیدندی که در مقام شخص ثالث به قصر سلطنتی فرود آمدی

و سراغی از خود گرفتندی...ما را گفتی که

 بانو چویی ، چندی است به مقام پادشاهی منسوب شدندی...

خواب را به بخت نیک گرفتندی ...

اکنون که در مقام بانو منشی ها هستندی باید گفته شدندی که تا رسیدن به حق خود

 دست از تلاش بر نخواهمی تافت...

که پادشاهی مقامی بودندی در خور خاندان چویی...

بدین وسیله اعلام داشتندی که بعد از رسیدن به جایگاه رفیع خود ، زان پس

سال فقط ۱۱ ماه خواهد داشتندی...

ما افراد وفادار را فراموش نخواهد کردندی

پ.ن :

 نخواستیم بگوییم فقط یک ماه اسفند برای سال در نظر خواهیم گرفتندی

 تا نگویید که ما دیکتاتور بودندی...