برای از دست دادن خورشید

آنقدر گریه نکن که دیدن ستاره ها را نیز از دست بدهی.

                                                                 (شکسپیر)

دوره راهنمایی بودم. اول و دومشو نمی دونم. برای اولین بار رفتم کلاس شنا. یه استخر بزرگ رو باز بود. ما بعد از یاد گرفتن چند تا فنون مقدماتی، آماده شدیم که قورباغه یاد بگیریم. دو سه هفته ای تو خشکی تمرین دست و پای قورباغه کردیم و بعد جهت یادگیری شنا در آب وارد عمق 1 متری شدیم! آخه من با این لنگ درازم چه جوری اینجا شنا کنم آخه؟!!!

بعد از یه مدت یه عرض رو می تونستم شنا کنم ولی سریع نبود چون پاهام به کف استخر می خورد. یه جلسه ما رو بردن عمق 4 متری تا بهترین ما رو انتخاب کنن تا روز مسابقه که مادرهای ما می اومدن، اونجا شنا کنه. متاسفانه من بین 15 نفر دوم شدم. نفر اول یه دختر بود هم قد من و خیلی لاغر که از من جلو زد و من با یه کم فاصله دوم شدم. چه قدر اصرار کردم که منم 4 متری شنا کنم. هی می گفتم: " آخه خانم من چه جوری تو یه متری مسابقه بدم؟ "

بعد از اون تصمیم گرفتم اصلا به مادرم خبر ندم ولی چون قبل از اینکه نفر برتر معلوم بشه، بهش گفته بودم ممکنه 4 متری مسابقه بدم، تاریخ رو می دونست و تصمیم گرفته بود بیاد.

روز مسابقه من داشتم لباسامو در می آوردم که یهو دیدم مامانم وارد شد. ای خدا چه کار کنم؟ آخه اومده چی رو ببینه؟ قبل از مسابقه اصلا خودمو بهش نشون ندادم. 14 نفر آماده شدیم بپریم تو 1 متری تا نفر اول معلوم بشه. من بی خبر نمی دونستم چی در انتظارمه!

سوتو زدن و ما شروع کردیم. من نهایت سعیم رو می کردم و با جدیتی که الان دیگه برام خنده داره، فقط سعی می کردم شنا کنم. تمام تمرکزم رو دست و پام بود.وسطا تصمیم گرفتم پا شم بایستم تا ببینم چه موقعیتی دارم.وای خدای من:

دیدم هنوز وسطم و بچه ها از من جلو تر و تازه هی پا می شن، پاهاشون رو می زنن کف استخر و یه 2 متری خودشونو می ندازن جلو. هیچ کی شنا نمی کرد. تازه همه اونها از من کوچیکتر و کوتاهتر بودن.من تصمیم گرفتم باز هم با شنا ادامه بدم. بس که ابله ام!!!

خلاصه ما شدیم یکی مونده به آخر. نفر آخرم یکی بود که تازه بعد از یه دقیقه فهمیده بود مسابقه شروع شده. در حقیقت آخر شده بودم. توهین آمیزتر از همه، مدالی بودکه گردن همه می انداختن که بعد از چند سال گم و گورش کردم تا چشمم بهش نخوره!!! دیگه هیچ وقت کلاس شنا نرفتم. استخر هم نرفتم. از اون موقع مامانم این جریان رو واسه کلی از فامیل با خنده تعریف کرده:

" آقا ما دیدیم بهاره داره دست و پا می زنه، جلو هم نمی آد. همون وسط وایستاده. روده بر شده بودیم آخه."

داداشم مدال رو که می دید با یه طنز خاصی تو صورتش می گفت: " بهار من به تو افتخار می کنم!!! "

و واکنش من در حالی که سرخ شده بودم، رگهای گردنم زده بود بیرون و با فریاد: " من قهرمان شدم آخه تو اونا فقط من شنا کردم!!! "

البته الان خیلی وقته که دیگه دفاعی در کار نیست. فقط خنده ام می گیره. دیگه هم عمرا کلاس نمی رم.

جُستن
یافتن
و آنگاه به اختیار بر گزیدن
و از خویشتن خویش باروئی پی افکندن.

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیشتر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم.

                                              شاملو

یه چیزی یادم رفت تو ادامه مطلب می نویسم.

خداوند لبخندی زد و گفت:بنده ی عزیزم من دوستت دارم و هرگز تو را تنها نگذاشته ام.زمان هایی که در رنج و سختی بودی،من تو را روی دستانم بلند کرده بودم تا به سلامت از موانع و مشکلات عبور کنی!

الهی اون قدر پولدار بشی که واسه من یه کیف کولی نایک قرمز خوشگل بخری، بعدشم بلافاصله مفلسبشی.

                 از بیانات پر از لطف بانو چویی

یکی از شنبه ها من دیر رسیدم دانشگاه.سریع رفتم سر کلاس.خوشبختانه با پوران دخت جون کلاس نداشتم.سر کلاس یادم افتاد موبایلو رو ویبره نذاشتم.می دونستم یه مزاحم آخرای کلاس زنگ می زنه به همین خاطر سریع موبایلو خاموش کردم.از اونجا که حدسم درست بود یکی زنگ زده و چون خاموش بوده یه اس.ام اس به این مضمون بعدا دریافت کردم:

(الهی بترکد مشترک موردنظر که شعور روشن بودن موبایل ندارد)

در اینجا ۲ نکته قابل تامل است:
۱.آخه مزاحم تو وسط کلاس من در حالی که می دونی من کجام واسه چی زنگ می زنی.                می شناسمت که خاموش می کنم.
۲.شما رو نمی دونم ولی یه آبانی هیچ وقت یه همچین اس.ام.اسی به دوستش نمی فرسته.این کار فقط از یه آدم وحشتناک بر می آد.
حدس می زنید که کیه:

بانو چویی!!!